[ Het verhaal van Nesto ]
Goedendag,
Mag ik u even een poot geven en mij voorstellen?
Ik ben Nesto een type Schotse Collie korthaar of Smooth Collie (klinkt wat beter hé). Mijn verhaal begint ongeveer 8 maanden geleden.
Toen zat ik als 7/8 maanden oude woef in het
dierenasiel van Sint-Truiden. Ik was er binnengebracht door een fokker die mij niet verkocht kreeg, ik ben een Nest-o-verschotje !
Ik had tot dan toe alleen nog maar de binnenkant van een hok gezien en héééél veel puppies.
De verhuis naar het dierenasiel was dan ook een ongelofelijke schok.
Zo groot dat ik in elkaar gedoken lag te bibberen en dat andere honden gewoon over mij liepen en op mij sprongen.
Als er dan iemand het hok binnen kwam dan spurtte ik met mijn buik over de grond weg...
Op een zondagnamiddag kwamen er twee mensen eens rondkijken en hun oog viel op mij.
De vriendelijke mensen van het dierenasiel wilden mij vangen maar ik was moeilijk te vangen. De mensen gingen weer door.
Er werd hen verteld dat ik alleen beschikbaar was voor baasjes met veel ervaring, andere honden, tijd en aandacht voor mij en heel veel liefde.
Ik had immers mijn volledige socialisatieperiode gemist en niks geleerd buiten bang zijn...
De mensen gingen naar huis om na te denken... en kwamen terug. Ik kon toen niet echt zeggen dat ik hiermee blij was.
Zo een groot ronkend ding in, bij mensen op de schoot... Het enige wat ik ervan deed was bibberen.
Toen ik dus uiteindelijk uit het ronkend ding mocht ben ik weggeschoten en daar heb ik drie dagen liggen bibberen. Eten en zo, dat interesseerde mij niet.
Na deze drie dagen kwam ik er stilletjes aan achter dat die grote twee lange dingen toch zo slecht nog niet waren en ik kroop op mijn buik naar hen toe.
Ik mocht alles waar ik zin in had, wanneer ik er zin in had. Het belangrijkste was immers dat ik mijn angst overwon en dat ik leerde vertrouwen.
Na twee heerlijke weken verdwenen die langpoten, ze moesten gaan werken ofzoiets en ik bleef alleen overdag samen met twee andere viervoeters die hier al jaren wonen.
Wat moest ik hiermee? Veel te groot die twee viervoeters, alleen van die kleine snuffels ken ik. Die twee rare dingen hier die doen ook allemaal dingen waar ik voor wegkruip en bang ben.
Trouwens, mijn spieren doen allemaal pijn want een hok was niet zo groot om in rond te lopen en nu ga ik wandelen, met paarden spelen, achter kippen aan zitten...
Ik mank ook ondertussen want ik heb tekorten in mijn voeding gehad en mijn botten zijn aangetast, en dan laten ze mij tot overmaat van ramp ook nog af en toe alleen.
Ik bijt wel alles kapot en ik doe er ook alles aan om duidelijk te maken dat ze mij niet alleen mogen laten!
Geen seconde wil ik alleen zijn, dus ik maak dit luidkeels zonder ophouden al drie weken aan een stuk duidelijk door keihard te blaffen, janken , piepen, vernielen,... wat kan ik nu nog?
De buren hebben gevraagd aan mijn baasjes om mij weg te doen, ze kunnen niet meer tegen mijn lawaai!
Die langbenige baasjes (waar ik ondertussen verzot op ben en mijn hele vertrouwen heb in gesteld) doen zo raar? Ze zijn hyperactief aan het rondbellen en aan het zoeken op internet.
Heel vroeg op een zondagochtend. Rare wezens hoor mensen, ik vertel hun dat ik hen niet kan missen en nu moeten ze mij weg doen???!!!!
Gelukkig hebben ze op een vroege zondagochtend een vriendelijke meneer (Kris) gebeld die de volgende dag al zal komen zien, een gedragsanalyse zal opmaken en een plan van aanpak zal voorstellen.
Ik moet zeggen, voor een man vond ik hem al bij al nog te doen. Ik moet niet veel van mannen hebben, ik ben meestal bang van hen.
Kris heeft mijn gedrag bekeken, heel veel vragen gesteld en die begreep mij duidelijk beter dan mijn baasjes.
Hij is dan ook mijn hondentaal komen vertalen naar mensentaal, gelukkig. Mijn baasjes kregen kort erna een verslag opgestuurd waarin stond beschreven hoe ze mij tot rust konden brengen en leren alleen zijn.
De baasjes hebben toen met de buren afgesproken om nog twee weken te proberen en mij anders weg te doen. Die meneer Kris had het wel goed begrepen hoor.
Ik had zo lang in een hok opgesloten gezeten dat ik gewoon niet met al die vrijheid om kon!
Het plan was om gedurende minstens twee weken slecht gedrag vermijden en intensieve training.
Eerst een beperkte veilige ruimte en dan deze veiligheid uitbreiden. Mijn baasjes moesten hiervoor dus weer twee weken thuis blijven maar hadden geen verlof meer.
Gedurende twee weken zijn hier dus andere langbenige mensen komen babysitten, de ouders van het vrouwtje. (Hihi, ik heb ze ondertussen wel helemaal verzot op mij gekregen!!! Weer extra snoepjes, joepie)
Die training, dat vond ik geweldig, ik kreeg veel knabbels en een heel leuk mandje waar ik mij superveilig voelde.
Al heel snel leerde ik dat het heus niet zo erg was als mijn baasjes even niet thuis waren.
Vanuit mijn veilige mandje leerde ik de wereld opnieuw kennen, maar nu met steeds meer vertrouwen.
Ondertussen blaf ik niet meer en ben ik een beetje een hond van verschillende buren, zij hebben immers allemaal samen met de baasjes mijn kuren mee uitgehouden.
Ik was er nog niet hoor! Het alleen zijn zonder blaffen lukte nu wel en mee met de baasjes gaan wandelen in bossen en mooie weiden en zitten en zo.
Zo ver was ik. Maar ik was nog steeds heel paniekerig bij allerlei situaties. Wat blijkt? Kris heeft ook een
hondenopleiding.
In het midden van Hasselt, in een stad! Ik mocht er eerst naar de puppyklas, ook al was ik al zo groot.
Dit hielp mij, want ik ben nog steeds verzot op alle kleine snuffels!
Moest ik er mooi blijven zitten als er auto’s voorbij kwamen, of fietsers. Als voorbijgangers op mij roepen mag ik alleen naar het baasje luisteren.
Als er andere honden voorbij komen gewandeld niet reageren, niet zo simpel hoor.
In het midden van de stad gaan wandelen, roltrappen op, lift in en een ondergrondse garage in... HELP!
Was me dat schrikken. Gelukkig heb ik een blind vertrouwen in mijn baasjes en koos ik elke keer voor hen en besloot ik maar om niet te gaan lopen.
Na enkele maanden mocht ik naar de gevorderden.
Weet ge wat? Ik kan nu zelfs eender waar in de stad los liggen en blijven liggen, zelfs als er enge dingen voorbij komen.
Ik kan trappen doen, liften, ben niet meer bang van auto’s…en het wordt nu steeds leuker.
Binnenkort mag ik als hond van meer dan 1 jaar dankzij City Dog voor de eerste keer in mijn leven leren zwemmen in een verwarmd zwembad onder professionele begeleiding!
(mijn baasje zal ook mee in het water moeten, maar dat vertel ik hem lekker niet) Oh ja, en omdat ik zo goed op mijn plaats kan blijven lopen op straat ga ik nu steppen met het baasje!
Hij en ik crossen op straat om ter hardste. Hij met de step en ik alles geven wat ik heb! Als ik dat zwart rolding zie moet ik al piepen van opwinding.
Mijn leven is nu een groot feest, ik kan ongelofelijk veel en ben niet meer bang. Af en toe schrik ik nog wel eens maar ik heb geleerd te vertrouwen.
Ik spring en huppel rond en ben tegelijk een brave en goed opgevoede woef, is dat niks om fier op te zijn na alle ellende?
Oh ja, enkele weken geleden kwamen ze eens kijken van het asiel, ik ging zelfs op hen af!
Ik hoop dat ik nog veel donderdagen en zondagen in het ronkende ding mag zitten richting City Dog les.
Eerst piepte ik in de auto van schrik, nu zit ik opgewonden rond te kijken op weg naar mijn viervoetige vrienden.
En reken maar, ik weet welke dagen van de week het zijn en wanneer het tijd is om te gaan!
Ik ben eens nieuwsgierig welke verrassingen er mij nog allemaal te wachten staan, maar ik weet één ding, het heeft niet veel gescheeld maar ik ben toch uitgegroeid tot een mooie lieve brave woef, al zeg ik het zelf.
Dit dank zij de inzet van mijn twee lieve baasjes en de hulp van Kris!
Ingezonden door Marleen en Peter uit Diepenbeek
|
|
[ Relevante links ]
Wie ben ik?
Hoe kan ik je helpen?
Nieuws
Getuigenissen
Contactgegevens |
